Jesteś kwiatem, który do życia się budzi, lecz nie zakorzenia się tu...

Zima powoli znika, uchodzi. Chociaż to już było ostatnio. Ale że powtórek nigdy dość - zwłaszcza jeśli chodzi o czas przeszły - to proszę bardzo. Znowu lód, tym razem z moimi butami, żeby nie było, że wciąż to samo. Próbuję - urozmaicam, żartuję, o koniku opowiadam... I nic...Potem znowu piszą - że chcą lepsze zdjęcia, więcej ludzi, szczegółów, że czują niedosyt. Koniec spełniania życzeń:) 

Takie widoki koją. No i jeszcze spotkania z ludźmi dają radość. Bo do telewizji - nie tej śniadaniowej - powoli się przyzwyczajam. Kręcą się i nas:) po moim miejscu pracy, tylko ja jeszcze nigdzie się na poważnie nie załapałam, ale tylko czekam na ten moment;)

  Tam w oddali pasą się konie. Ciekawe czy to z nich potem robi się ten wychwalany przez wszystkich koniak? A może to taka zwodnicza etymologia;)

Tak wygląda chodzenie po lodzie, zapraszam:)

Kolor może wskazywać, że część już rozmarza - nic bardziej mylnego. Po prostu tam padało słońce i sprawiło, że ten lód zaczął się błyszczeć i się tak wygładził. Na żywo piękniej, o wiele:) Ale to jak zawsze. 

Bardzo dziękuję Wam wszystkim za każdy sygnał pamięci dany mnie i Najwyższemu. 

Jesteśmy kwiatami, których korzenie są w górze. Tam czeka prawdziwe Zwycięstwo. Wszystko, co tutaj, mija - jak lekcja utrwalająca czas przeszły;)

Przez bezkresy morza

 do wieczności nieba(...)

martwić się przegraną 

nie trzeba, nie trzeba, 

skoro jeszcze przegrasz nie raz.